Polskie Towarzystwo Rakietowe - Amatorskie Konstrukcje Rakiet

Witam

Dzisiaj oblewamy sukces w knajpie "U Jacka".
Miś także.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=aeJqoXjr7iI[/youtube]

Ekstra film - składanka jak ta lala .

Czy wydaje mi się, czy w miarę wypalania się paliwa wzrastało kołysanie rakiety? Najpierw tylko rotowała, potem zaczęło ją bujać na boki, było coraz więcej błękitnego nieba w obiektywie. Jakby rakieta rysowała klepsydrę w około środka...
[edit]

Może to wywołało zadziałanie UWS i strzał przy większej prędkości... Przy takim bujaniu wzrosły pewnie opory - pułap mógłby być chyba większy gdyby nie to bujanie...

Można prosić o przybliżenie:
- z czego został wykonany korpus? - mam wrażenie że rura aluminiowa fi 500?
-silnik/paliwo?
-rakieta starostować z wyrzutni prętowej? - czy się nie mylę? nie przeszkadzało wam to że będą odstawać prowadnice i wpłyną na aerodynamikę?

rafciodz pisze:Czy wydaje mi się, czy w miarę wypalania się paliwa wzrastało kołysanie rakiety? Najpierw tylko rotowała, potem zaczęło ją bujać na boki, było coraz więcej błękitnego nieba w obiektywie. Jakby rakieta rysowała klepsydrę w około środka...

Wydaje mi się, że to dlatego, że kamera była skierowana w dół, na ziemię, a w miarę zmniejszania prędkości rakiety i dochodzenia do pułapu, rakieta była coraz bardziej przechylona i, w wyniku rotacji, było widoczne coraz więcej nieba.

Masz racje, to przez zmianę kąta względem ziemi widać coraz więcej nieba.

Trochę danych technicznych:

Średnica rakiety 80mm z pogrubieniem na głowicy do 85mm
Długość 231cm
Masa startowa 10,32kg
Masa paliwa 4239g KNO3/sorbitol 7 ziaren w układzie bates.
Materiał konstrukcyjny to aluminium oprócz głowicy, która została wykonana z laminatu szklanego by nie tłumiła fal radiowych (7 warstw tkaniny 150g/m²+ŻE).

Rakieta startowała z wyrzutni szynowej, przy takich prędkościach jeszcze można sobie pozwolić na wystające zaczepy.

Na pokładzie znajdował się telefon z oprogramowaniem od Placydo, GPS tracker, kamera, UWS, SALT oraz oczywiście miś. Urządzenia odpowiedzialne za lokalizację znajdowały się w głowicy, reszta elektroniki siedziała między silnikiem a przedziałem spadochronowym.

Na pułapie wyrzucany był spadochron pilot za pomocą ładunku NC odpalanego niezależnie przez układy UWS i SALT. Na ustalonym pułapie uwalniany był spadochron główny po podaniu impulsu przez SALTa na układ zwalniający zaczep oparty o serwo modelarskie.

Myślę, że trzeba w oddzielnym temacie dokładniej opisać konstrukcję rakiety i zamieścić zdjęcia poszczególnych podzespołów. Szczególnie, że projekt będzie kontynuowany, jest parę ciekawych rozwiązań i parę kwestii do przedyskutowania.

Nie upieram się, ale wydaje mi się, że przy zmianie konta i zwykłej rotacja byłoby raz niebo raz chmury. Tutaj wydaje się jakby były najazdy i odjazdy kamery czy to w chmury czy w niebo. Nie macie wrażenia bujania ( oprócz oczywistej rotacji )?

Rafał, kamerka w korpusie była ustawiona pod kątem około 50 stopni względem pionu. Wprowadź taką poprawkę.

No dobra nie upieram się, biorąc pod uwagę wszystkie te czynniki trzeba przeprowadzić test odtwarzający tamten lot;-) w warunkach stacjonarnych.
A tak na poważnie za mocno szukam dziury w całym, chcąc się dowiedzieć o powodach urwania głowicy...
Jak tam oblewanie lotu ?? Boli głowa

rafciodz pisze:A tak na poważnie za mocno szukam dziury w całym, chcąc się dowiedzieć o powodach urwania głowicy...

Przyczyny zerwania głowicy na pułapie:

1. Zbyt cienka i krótka linka kewlarowa łącząca głowicę z rakietą
2. Brak amortyzatora na połączeniu spadochron-pilot i korpus rakiety
3. Start rakiety pod kątem ok. 80 stopni - duża prędkość w końcowej fazie lotu. Takie ustawienie wyrzutni wymuszone zostało trudnymi warunkami atmosferycznymi panującymi na poligonie oraz lokalizacja miejsca startu ( za plecami w odległości ok. 1 km znajduje się jezioro).

Chciałbym podkreślić, iż mimo incydentu z głowicą, cały eksperyment należy uznać za w pełni udany. To potknięcie nie powinno nikomu przesłonić faktu, że rozwiązaliśmy dziesiątki innych problemów technicznych, o których tutaj nie będę wspominał. Ci, którzy budują modele wiedzą jakie to było wyzwanie. Nawet w profesjonalnych projektach nie często zdarza się słyszeć o systemach sprowadzających rakiety na spadochronach.

Cel misji został osiągnięty:

• K1X przekroczyła prędkość 1 M
• zebrała dane dotyczące parametrów lotu
• wykonała film z pokładu
• pobiła rekord wysokości
• bezpiecznie wylądowała
• przesłała informacje o miejscu lądowania (umożliwiając jej odnalezienie)
• stan techniczny po locie pozwala rakiecie na powtórny start (choćby i za tydzień)

Dla mnie osobiście największą satysfakcją jest to, że przyjęta przeze mnie koncepcja rakiety oraz to, co zaprojektowałem w komputerze sprawdziło się w 100% w rzeczywistości. Aerodynamika rakiety jest świetna, co objawiło się bardzo stabilnym lotem. Przewidywane obliczeniowo wartości dotyczące wysokości i prędkości lotu pokryły się całkowicie z danymi uzyskanymi z przyrządów pokładowych. Czego jeszcze można chcieć?
Chciałbym podziękować wszystkim członkom krakowskiej grupy za ogromny wkład pracy i serce przy tym projekcie. Specjalne słowa uznania dla Kacpra, który był motorem napędowym całego przedsięwzięcia.

Pokazaliśmy, że nasze wieloletnie doświadczenia sprawdziły się przy tak ekstremalnie trudnym eksperymencie.
Oczywiście jest jeszcze wiele do poprawienia. Ale być może na bazie tych doświadczeń pokusimy się sięgać jeszcze wyżej. Mamy potencjał i mamy plany na przyszłość.

Pobiliście rekord wysokości? Czyli ile?