Polskie Towarzystwo Rakietowe - Amatorskie Konstrukcje Rakiet

Po prostu bajka , ale widzę, że troszkę szczęścia było, tuż przy drodze między dwoma gospodarstwami .

Szczęście sprzyja dobrym!

Wszystko dobre, co się dobrze kończy

Pełen podziw za wytrwałość w poszukiwaniu, opłaciło się
Głowica była ta sama co w Wołchowie czy zrobiliście nową do tego projektu? Pytam się bo jeśli to ta sama głowica to bardzo dobrze bo będzie wiadomo, że 1mm laminatu szklanego wytrzymuje takie prędkości. Widać jakieś uszkodzenia typu przytopiona farba na czubku? W końcu przy tych prędkościach powierzchnia może się nagrzać do około 100^oC

Witam,

Oczywiście leciała głowica z Wołchowa, po prostu w dwa miesiące na wykonanie modelu nie było szans robić nic nowego.
Poza tym to pancerna głowica i wiedziałem że da radę
Jest tylko jedna rysa od lądowania poza tym nic nie widać.

Pozdr

Cześć

Kacper pisze:(...) bo jeśli to ta sama głowica to bardzo dobrze bo będzie wiadomo, że 1mm laminatu szklanego wytrzymuje takie prędkości.

Oj jak to dobrze gdy ktoś wykona głowicę ca ciebie
Głowica została poddana modyfikacji polegającej na wytopieniu styroduru acetonem, umieszczeniu 450g piasku w woreczku na czubku i wypełnienie wszystkiego pianką. Po złożeniu wszystkich elementów w całość w czwartek wieczorem (2 dni przed zlotem) gdy zastanawialiśmy się już właściwie nad lakierem wykańczającym całość, okazało się że rakieta jest niestabilna na 1,5 kalibru. Nie chciało nam się wierzyć że przy tak dużych statecznikach punkt parcia wychodzi w połowie korpusu (nie licząc głowicy). Przyczyną było użycie 3 a nie 4 stateczników. Zaczęło się mierzenie i wyważanie. Ponieważ silnik był bardzo długi, wypalenie 3 kg paliwa poprawiało stabilność tylko o 0,5 kalibru, należało więc dołożyć do głowicy ponad 1,7 kg masy żeby było na styk, czytaj wypełnić całą głowicę Cx5 Zaczęło nas ogarniać coś w rodzaju paniki, jednak trzymając rakietę w ręku nadal nie mogliśmy uwierzyć że coś takiego może być niestabilne...

Miarka w oku okazała się dobrą miarą. Grzebiąc w opcjach RASAero kliknęliśmy checkbox "Rogers Modified Barrowman for Subsonic CNalpha and CP". Z tego co pamiętam z literatury modyfikacja położenia środka parcia wynika z pomiarów w tunelach aerodynamicznych. Po jej wprowadzeniu CP przesuwa się w naszej rakiecie o kaliber w tył dla prędkości poddźwiękowych i o dodatkowy kaliber w tył dla prędkości naddźwiękowych. Panika minęła. Ostatecznie doważyliśmy głowicę tak aby po poprawce środek parcia był dokładnie w środku ciężkości, wówczas po przekroczeniu macha mieliśmy 1 kaliber stateczności, po wypaleniu paliwa 1,5 kalibru stateczności a po powrocie do strefy poddźwiękowej 0,5 kalibru. Generalnie chciałem całkiem zrezygnować z tego piachu ale główny konstruktor nie chciał ryzykować
W następnych próbach pozwolimy sobie na stopniowe odchudzanie głowicy i zobaczymy jak bardzo niestabilna obliczeniowo rakieta zacznie to pokazywać w locie.

pzdr

Jeśli w następnych lotach bez balastu się nie obejdzie zawsze można dociążyć głowicę od środka laminatem - podwójna korzyść albo wcisnąć 5 różnych GPSów, któryś na pewno zadziała prawidłowo
A jak oględziny części silnikowej? Macie ją już u siebie? Lądowanie musiało być dość twarde.

Cześć

Kacper pisze:A jak oględziny części silnikowej? Macie ją już u siebie? Lądowanie musiało być dość twarde.

Ostatnio część silnikowa była widziana na południowy wschód od miejsca startu jak wznosiła się w górę lotem stabilnym.

Moje pięciogodzinne poszukiwania wokół wyrzutni spełzły na niczym, zbadałem teren w promieniu kilometra od wyrzutni - bez rezultatu. Jak już pisałem pomogło Wojsko. Żołnierze którzy oczyszczali poligon z niewybuchów natknęli się na człon silnikowy około 2km od wyrzutni na południowy wschód zgodnie z kierunkiem wiatru.
Tą część rakiety odzyskałem wczoraj. Stan - do odbudowy praktycznie od zera:



Nada się łoże silnika, jeden statecznik i osłona aerodynamiczna dyszy. Silnik nie doznał najmniejszych obrażeń. Okazało się że ta część rakiety przyziemiła bokiem Myślałem że człon odnajdzie się wbity w ziemię skoro leciał do góry stabilnie, tymczasem nieco piachu było tylko w dyszy. Jeden ze stateczników z kawałkiem korpusu nie odnalazł się, tak więc rakieta musiała się odbić od podłoża po przyziemieniu i odskoczyć jeszcze sporo metrów dalej gdzie leżała spokojnie we wrzosie.

Silnik mógłby zostać użyty jeszcze raz. Na całej długości trzyma średnicę 75mm, dysza i zatyczka polecą w następnym projekcie, nowa izolacja termiczna - zbrojony siatką stalową grafitowany klingeryt spisał się na medal.

Ciekawostką jest wypalenie farby na osłonie aerodynamicznej dyszy. Jak widać mniej narażone na temperaturę płomienia są obszary leżące bezpośrednio pod statecznikami. Hym... wygląda na to że w cieniu aerodynamicznym stateczników turbulencje są mniejsze.

pzdr

robercik pisze:wygląda na to że w cieniu aerodynamicznym stateczników turbulencje są mniejsze.

Albo większe, i dzięki temu chłodzenie jest lepsze.

Witam,

W ferworze walki zapomniałem wstawić filmu ze startu RTP3 z własnej kamery
http://www.rakiety.pomorze.pl/filmy/V109.RTP3.and.avi

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=H7K-a6DcGuI[/youtube]

pozdr

Witam

A jakie jest Twoje zdanie, co do umieszczania tych filmów na You Tube?
Czy można je wysyłać na kanał You Tube do kanału PTR?