Pomysł ciekawy ale ma swoje "ale".
Liczę sobie naprędce możliwą korzyść z tego rozwiązania. Założyłem długość wyrzutni 1,5 metra, średnicę 4cm, ciśnienie 20 bar i masę rakiety 1kg. Oto co mi wychodzi:
Na rakietę (a więc i na wyrzutnię) będzie działać siła blisko 2500N, co daje przyspieszenie blisko 250g. Rakieta będzie przemieszczać się w rurze przez 0,035s i osiągnie prędkość 85m/s. Sumarycznie korzyść energetyczna wyrażona w impulsie (siła x czas) wyniesie 86Ns.
Szczerze mówiąc jestem trochę zaskoczony wynikami, choć wydają się poprawne. Wynika z nich, że przede wszystkim wymogi trzeba postawić rakiecie (250g przeciążeń
) i w drugiej kolejności konstrukcji wyrzutni (ćwierć tony odrzutu). Jak widać to nie ciśnienie będzie największym wrogiem... Z drugiej strony zysk energetyczny okazuje się umiarkowany. Sama wyrzutnia wystrzeli rakietę na przeszło 300 metrów. Wydaje mi się, że łatwiej już byłoby "upchać" to dodatkowe 86 Ns do silnika niż robić konstrukcję działa i pocisku, który wytrzyma takie przeciążenia.Można oczywiście zejść z ciśnieniem i średnicą a rekompensować je sobie (częściowo) długością rury - przeciążenia spadną ale i korzyść z nimi...
Aha, jeszcze odnośnie otwarcia myślę, że pomysł z gumą jest chybiony. Według mnie potrzebna by była metalowa membrana, żeby jak najmniej się odkształcała przed pęknięciem a potem pękła nagle. Może jeszcze jakieś sztywne polimery by się nadały ale nie coś tak elastycznego jak guma.
W sumie to chciałbym taką wyrzutnię zobaczyć w akcji
Pozdrawiam!
).